Anneke van Dok: Dromen en bedrog

Met veel interesse volg ik de Orkaanrubriek Zaanse dromen, waarin het noodlot van mooie plannen wordt beschreven. Het gemeentebestuur reageert steeds welwillend op de door projectontwikkelaars gepresenteerde buitenkansjes, maar altijd met de toegevoegde zin: mits het de gemeente geen geld kost.

Ik heb door schade en schande ervaren, dat mooie dromen vroeg of laat altijd extra geld kosten. Of het nu de herbestemming van een terrein, of van een gebouw betreft. De plannen hebben een betere kans van slagen, wanneer de inbreng van het gemeentebestuur bij voorbaat is vastgelegd en duidelijk wordt omlijnd. In de Zaanstreek zijn voorbeelden te vinden van droomplannen die wel goed uitpakten. Zo verdient de metamorfose van het Verkadegebouw een grote pluim en bevat het hembrugterrein goede toekomstperspectieven. ‘Wees toch een beetje trots op je stad,’ zou ik mopperaars en cynici willen toeroepen. En vooral: neem de tijd om een plan goed uit te werken voordat het als droombeeld wordt gelanceerd om vervolgens als een zeepbel uiteen te spatten. Gemeente: zie kansen niet als toevalstreffers, maar maak ze onderwerp van beleid, voorzien van realistische budgetten.

Helaas moet ik toegeven, dat droombeelden ook grote, onberekenbare risico’s met zich meebrengen, waarover bestuurders hun nek kunnen breken. Ik heb dat persoonlijk moeten ervaren bij de herbestemming van een industrieterrein in de binnenstad van Vlissingen. Na dertien jaar blijkt de beslissing om het Scheldeterrein tot woonwijk te bestemmen toch een juiste te zijn geweest, hoewel de kosten ervan buitensporig waren. Nu de stad herleeft, heeft niemand het daar meer over. Wachten op een wonder is veiliger, maar levert niets op. Zaanstad is een grote stad met potenties die enige moed, gepaard aan een degelijke aanpak rechtvaardigen. 

Deel dit artikel:

Een reactie

  • hans van rheenen

    @Anneke van Dok,

    Ik respecteer uw reactie en voeg eraan toe, dat niet alleen de gemeente risico’s loopt, maar óók de kansen kan pakken, datzelfde geldt voor alle insiders, die met de steeds weer veranderende regelgeving hun bestaan/vermogen op het spel zetten.

    Zoals …

    – ontwikkelaars die als eerste kansen zien en bij de gemeente aanbrengen
    – architecten, die openbare prijsvragen invullen, waarvan er maar één kan winnen
    – investeerders, die maar moeten afwachten òf en wanneer hun inzet loont
    (onder investeerders/beleggers vallen inmiddels overigens óók de normale Zaankanters met of zonder eigen grondstuk, die de beurs niet meer vertrouwen en bij de regulaire banken geld moeten meebrengen)
    – financiers, die hopen en bangen of hun keuze uiteindelijk positief gaat aflopen
    – tenslotte (but not least) wachten de woningzoekenden eigenlijk al sinds WO-2 op bestuurders die hun wens voor een eigen huisje steeds maar niet kunnen vervullen, tenzij ze een bijna niet meer op te brengen schuld om de nek binden.

Reageren? Ja, graag! Houd je aan onze regels

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.