Jaap de Jong: (onvermijdelijk?) wangedrag in de Bieb

Misschien ben ik de pechvogel met een feilloos gevoel om altijd het verkeerde moment te kiezen, maar in betrekkelijk korte tijd ben ik in de Bieb in Krommenie drie keer geconfronteerd met wangedrag en medewerksters die daaraan het hoofd moesten zien te bieden.

Van twee gevallen kun je nog zeggen dat het erger had gekund: een man die langdurig en luidkeels een telefoongesprek voerde, waarvan iedereen kon meegenieten als je tenminste zijn taal machtig was. Hij was diep beledigd toen hem gevraagd werd om niet te storen en het gesprek buiten voort te zetten.

De tweede keer betrof het jongeren die een gezellig hoekje hadden gecreëerd door het meubilair te verplaatsen. Wat een behoorlijk remspoor had achtergelaten op de vloer. Ze waren duidelijk niet gewend om op hun gedrag te worden aangesproken en kleineerden luidkeels de ernst van hun vandalisme. Bieb-medewerkers moeten kennelijk ook opvoedkundige taken kunnen verrichten.

Agressieve tieners

Gisteren maakte ik ongewild kennis met een volstrekt nieuw aspect van het werken in een bibliotheek. Crisisbeheersing en omgaan met luidruchtige, ongemanierde en agressieve tieners die het niet pikten dat ze werden aangesproken op hun gedrag. Een van de jongens smeet met een boek en schopte een zitkubus door de Bieb en zei later met een stalen gezicht dat hij ‘m toch had teruggebracht. (Ik moest even denken aan de 25 euro schadevergoeding die ik moest betalen voor koffievlekken op een boek.)

Ik bewonderde de standvastigheid en koelbloedigheid, waarmee de medewerksters de uitdagende jongeren naar buiten dirigeerden. De dames bleven kalm, ook nadat een van hen een forse duw in haar rug had gekregen en de joelende jongeren de mobiele telefoons al in de aanslag hadden om alles vast te leggen. We zijn wel wat gewend, zei een medewerksters na afloop. Ik was verbaasd door deze constatering en de laconieke toon. Ik begreep dat het filiaal in Krommenie de kroon spant als het gaat om overlast.

Reactie Bieb

De reactie van de Bieb op een email met mijn ervaringen is veelzeggend en voorspelbaar rationeel. Zij biedt verontschuldigingen aan voor wat er is gebeurd en dat is de enige uiting van empathie van een organisatie die voor klanten werkt. Het vervolg:

“De Bieb Krommenie is een drukke vestiging en dit brengt rumoer met zich mee. Onze medewerkers zijn alert op mogelijk storend gedrag in De Bieb en spreken bezoekers, jong en oud, daar ook op aan. In de gevallen dat dit niet toereikend is schakelen wij de politie in en doen indien nodig aangifte.

Gezien het feit dat De Bieb een openbare ruimte is het helaas onvermijdelijk dat wij af en toe klanten hebben die overlast veroorzaken. Wat betreft de overlast van gisteren zowel Jongerenwerk Krommenie als handhaving hebben contact gehad met de betrokkenen. We vertrouwen erop u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben.”

Behoorlijk afbreukrisico

Ik begrijp dat je een openbare bibliotheek niet kunt afsluiten en de lenerspas veranderen in een toegangspas. Maar bagatelliseer en rationaliseer niet wat er is gebeurd, want dan gaat de escalatie alleen maar verder en dieper. Verplaats je eens in de klanten voor wie de Bieb even een onveilige omgeving was geworden en die moesten toezien hoe medewerksters werden geschoffeerd. Dat is geen prettig ervaring. Vooral als je beseft hoe het uit de hand had kunnen lopen.

Hier is toch sprake van een behoorlijk afbreukrisico voor een Bieb die de ambitie heeft om meer te willen doen dan boeken uitlenen en wil uitgroeien tot een open en educatief en sociaal ontmoetingspunt voor de samenleving. Uit een affiche blijkt dat de Bieb op zoek is naar vrijwilligers. Je moet letterlijk sterk in je schoenen om dat te willen.

Deze ervaring is niet alleen een ‘verwijt’ aan de Bieb. Het feit dat jongeren de Bieb opzoeken als hangplek geeft het onvermogen aan om deze groep een onderkomen te bieden dat is afgestemd op hun leefwijze en met beheerders die getraind zijn om daarmee om te gaan. Als ze dat niet aangeboden krijgen, zoeken ze die plek zelf wel. Met alle gevolgen van dien. Zo te zien waren het geen jongeren die zich thuis met een goed boek kunnen vermaken.

Foto boven: boekenkaft van Simon en Johannes van Cor Bruijn (uit de tijd dat geluk heel gewoon was).

Door Jaap de Jong

19 reacties op Jaap de Jong: (onvermijdelijk?) wangedrag in de Bieb

  1. Jaap Meeuwsen schreef:

    Tjonge jonge, en ik nog maar denken dat je in de bieb veilig en rustig met (of zonder ) je kinderen kunt uitzoeken.
    Gewoon net als bij winkeldiefstal geen discussie, direct politie bellen en keihard aanpakken dat tuig.
    Openbare ruimte of niet dit valt gewoon onder verstoring van de openbare orde en is strafbaar. Maar goed, komen we weer op het handhaven, zal dit waarschijnlijk wel weer geen prioriteit hebben.
    Wat denk je dat dit soort voorvallen met kleine kinderen doet wanneer ze er getuige van zijn ?

  2. Jaap de Jong schreef:

    Het lijkt mij meer voor de hand liggen om eerst met de betrokken Bieb-medewerkers te overleggen. Wat zien zij – met hun praktische ervaringen – als realistische oplossingen?

  3. Jaap Meeuwsen schreef:

    Mee eens hoor Jaap alleen het probleem tegenwoordig is wel dat het te vaak bij praten blijft i.p.v. dat er eens goed tegen opgetreden wordt.
    Dit soort kansloze, sneue mannetjes dienen hard aangepakt te worden.
    We kunnen ons niet blijven laten terroriseren door dit soort tuig.

  4. Dwarsligger schreef:

    Het handhavingsbeleid dateert uit het tijdperk ‘Alles moet mogen, alles moet kunnen’. En dat dit kansarme jongeren met een slechte jeugd zouden zijn. En je wordt al snel beticht van discriminatie omdat het vast geen hockey- en atletiekclubleden zijn. De bibliotheek en andere overheden zijn toch niet verantwoordelijk voor verveling en andere ledigheid?
    Daarom: keihard optreden en de ouders aanpakken!

  5. Evert Hartog schreef:

    Hoe vaker je “dat soort mannetjes”, tuig noemt, des te vaker gaan ze zich zo gedragen. Er moeten betere manieren zijn om de rust te handhaven in een bibliotheek, op straat, of waar dan ook. Een sociale gemeenschap vormen, waar men zich gedraagt omdat men iets te verliezen heeft, kost tijd, geld, veel geduld en een blijvende inspanning van buurt en gemeente. De tendens van de laatste decennia is dat er bezuinigd wordt op buurt- en jongerenwerk, en dat er minder geduld is.

  6. arie schreef:

    met de honkbalknuppel heen

  7. Jaap Meeuwsen schreef:

    Ik zou zeggen oppakken die mannetjes, ergens dumpen en ze vertellen dat ze in deze samenleving niet meer mee mogen doen. Klaar.
    Eens raakt het geduld op Evert. Je kunt nog zoveel buurthuizen en zo uit de grond stampen, dit soort gassies blijf je toch altijd houden.
    Ouders ( op de eerste plaats ), school, overheid, veel strenger en vooral sneller optreden.

  8. Evert Hartog schreef:

    Mijn doel is niet toe te geven aan in de samenleving heersende emoties, maar om uiteindelijk het beste resultaat te bereiken. Er is veel onderzoek gedaan naar de gevolgen van hardere straffen. Het werkt averechts.

  9. Boon schreef:

    Dit is natuurlijk niet nieuw, dertig jaar terug bestond zoiets ook al. Maar het is niet of maar en. Zorg dat die zgn ettertjes ergen een hangplek hebben, buurtcentrum is misschien wel overdone maar wel plek scheppen. En daarnaast zullen de meeste klagers toch eens de portemonaie moeten trekken om het toezicht eindelijk te betalen.Want zeuren om agenten zonder ook maar te willen betalen helpt niet. Want de belastingbetaler wil minder ambtenaren maar wel verantwoording voor iedere cent. Dus komen er geen platte petten bij in de openbare ruimte. Want hoe gek ook men geeft liever een € uit aan kosten dan de kans te lopen een cent teveel te hebben betaald.

    • Jaap Meeuwsen schreef:

      Nou, hangplekken zijn er wel maar dit gedrag maakt natuurlijk veel meer indruk in bibliotheek.
      En Boon, generaliseren is natuurlijk makkelijk want heb ik ergens gezegd dat ik niet wil betalen voor meer blauw op straat ?

  10. rj schreef:

    Dergelijk gedrag toont PROTEST. Daar dienen we niet langer aan voorbij te gaan. Vandalisme, herrie, joelen, vuurwerk – het zijn tekenen om gehoord te worden. Wie vuurwerk afsteekt laat wel heel duidelijk merken gehoord te willen worden 😉

    De enige manier om mensen op dergelijk gedrag aan te spreken is vanuit gelijkwaardigheid. Ga er maar eens letterlijk naast staan om SAMEN te kijken naar het waarom. Dat is positief. Mij lukt het met iedere jongere (op een enkele uitzondering na natuurlijk) tot dialoog te komen, ongeacht de leeftijd. Hoe jonger, hoe makkelijker contact.

    Ga zelf maar na hoe jij aangesproken wenst te worden. Respectvol. Toch?

    Vergeet niet, dat het allemaal een schreeuw om aandacht is.
    Ben jij vroeger gehoord door jouw ouders of door (de mensen uit) het systeem?
    Het antwoord laat zich raden.
    NIEMAND is gehoord.
    Wat wsl dan ook de reden is dat mensen hartstochtelijk reageren op zo’n site als deze.

    Over gelijkwaardigheid nog dit. Wij zijn vroeger vanuit de hoogte benaderd.
    En? Werkte dat? Over werkte het protest in de hand?
    Onthoud dat altijd als je contact maakt met een ander. Wezenlijk contact is met het hart. Niet vanuit oude pijn.

    *) schreef daar eerder over: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/10/stil-protest-wat-betekent-het-eigenlijk.html

    • Willemsen schreef:

      “Dergelijk gedrag toont PROTEST.”
      Natuurlijk zo kun je ieder (crimineel)gedrag omschrijven. Het is alleen de vraag wat ik met zo’n omschrijving aan moet als je slachtoffer bent van geweld bijvoorbeeld.

  11. Jaap de Jong schreef:

    In de laatste alinea van mijn column zeg ik ongeveer hetzelfde – misschien wat gebrekkig – als wat RJ betoogt. Maar de heftigheid van het beschreven gedrag van de jongeren in de Bieb en de gevoelens en reacties die dat oproept, maken het niet makkelijk dat gedrag serieus te nemen als protest met een dieper liggende oorzaak. Ik verwijs niet voor niets naar ‘beheerders die getraind zijn’ om met jongeren om te gaan. Met even veel recht kun je zeggen dat je de medewerksters van de Bieb serieus moet nemen die met dit protestgedrag te maken krijgen. Evenals de argeloze bezoekers die boeken komen ruilen en met hartkloppingen naar huis gaan en de reputatie van de Bieb die zo aardig de kant opgaat van een hangplek.

  12. hans van loo schreef:

    Zachte heelmeesters maken……is het inmiddels niet genoegzaam gebleken?
    Of is het weer een kwestie van wegkijken omwille van de lieve vrede?
    De Efteling muziek,het schijnt te helpen.

  13. rj schreef:

    Heeft iemand van de reageerders al eens geprobeerd om de dialoog met een ander aan te gaan, dus zonder in betutteling te vervallen?

    Ik daag iedereen uit om de dialoog aan te gaan. Oefen gerust op partner, kind, familieleden, buur, vreemden op straat. Je zult zien dat dit een HEEL ANDER EFFECT heeft. Sterker nog…we kennen dit niet dus geeft dit een heel nieuw effect.

    Jongeren die zo doen – ouderen doen niet anders dan aandacht trekken trouwens – willen niets anders dan dialoog oftewel wezenlijk contact. Jij toch ook?

    Probeer het…

  14. Jaap Meeuwsen schreef:

    Wel eens geprobeerd hoor om de dialoog aan te gaan en dit soort mannetjes op een rustige manier aan te spreken op hun gedrag.
    Reactie ? Bemoei je lekker met je eigen zaken ouwe.
    Dus …

  15. rj schreef:

    Stel vragen! Iedereen wil contact. Zonder ter verantwoording te roepen.
    Wel eens geprobeerd??
    Wie doet dat?? NIEMAND. Begin daar eens mee…

    Op jouw vraag: ja. Wel eens geprobeerd. En het werkt. Ik doe niet anders. Ik doe dit continu zo.

    Ik wil best een DEMO geven in die bieb. Zeg maar waar en wanneer. Dat heet geweldloos communiceren.

    Nog even dit… “Kinderen die protest laten zien – ze doen niet wat jij wilt – stimuleren hun ouders om op te staan tegen het onderdrukkende systeem.

    Een mens hoort niet onderdrukt te worden maar te leven in vrijheid. En dat is er niet. Dat laat een ouder aan een kind voelen, en dat kind geeft DIRECT feedback daarover. Dus een lastig kind is niets anders dan een spiegel.
    Los dus eerst jouw eigen probleem op, dan is jou kind niet langer lastig.

    Als we kinderen en vooral onszelf – zelf is ziel – weer op waarde leren schatten is er geen probleem meer.”

    Snap je? Ze houden ons dus de spiegel voor…
    In plaats van daarvan te schrikken, dien je te verwoorden wat je voelt. Dan daalt het niveau (van stress, schrik, geweld) en kom je tot elkaar…

Hier vind je onze regels

Reageren? Ja, graag!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *