De beloftenteams vervullen niet de meest prominente rol in het Nederlandse voetballandschap, maar Jong AZ beleeft toch een week die de headlines waard is. Wedstrijden tegen Almere City en ADO Den Haag. Vijf goals tegen, zeven voor. Een nieuwe tijdelijke trainer, een nieuwe permanente trainer. En dan was er nog de terugkeer van een verloren zoon.

Voor de buitenwereld was het afgelopen maandag nog niet duidelijk wie de nieuwe trainer zou zijn na het doorschuiven van Leeroy Echteld naar het eerste elftal. Klein detail: die avond stond al wel een wedstrijd gepland. Intern was toen wel al duidelijk dat Sylvano Comvalius en Ramon Leeuwin de wedstrijd tegen Almere City zouden gaan leiden. Het werd maandag 3-4 in een ijskoud Wijdewormer. Geen punten, maar wel de op dat moment best presterende ploeg van de competitie tot het uiterste gedreven.

De komst van Frank Peereboom moet die avond al in de pipeline gezeten hebben. Een Haarlemmer in wiens carrière FC Volendam en vooral Ajax tot nog toe de grootste rol speelden. De polonaise is niet direct gestart om zijn aanstelling, zoveel is duidelijk. Het contract dat tot het eind van het seizoen getekend is, doet ook vermoeden dat het om een tussenoplossing gaat. Maar wie weet…

Kuyt

Gisteren – vrijdagavond – was hij er al bij. Nog niet op de bank, maar wel als alziend oog op de tribunes van het WerkTalent Stadion van Den Haag. Daar zag Peereboom hoe zijn nieuwe ploeg met 1-4 van koploper ADO won. Een ADO dat de laatste weken al niet echt lekker draaide. Maar met deze cijfers verliezen van een beloftenploeg, dat spande toch wel de kroon. De op het St. Michaël College groot geworden Jasper Hartog was het gevierde mannetje in Den Haag.

Het ‘schaam je kapot’ en zelf een Brian Priske-achtige huddle moesten er aan ADO-kant aan te pas komen om de frustraties daarna een plek te geven. Dat allemaal door Jong AZ, waar de sfeer goed zal zijn als Peereboom per nu aan zijn nieuwe klus begint. Komende maandag zal hij voor het eerst voor de groep staan, als in Wijdewormer het FC Dordrecht van Dirk Kuyt de tegenstander is. Dan hopelijk ook weer met Enoch Mastoras bij de selectie.

Mastoras

Want dat gebeurde ook nog deze week, die terugkeer van een verloren zoon. Maandag zagen we even een glimp, vrijdag zat hij helaas niet bij de selectie. Maar dat omdat hij rustig gebracht wordt. Mastoras is iemand die anderhalf jaar nauwelijks heeft gespeeld, nog geen minuut in het eerste speelde, maar toch bij iedere AZ’er al bekend is. Dat zegt wat….

‘Haha… ja, ik merk het ook. Ik heb in de wedstrijden die ik gespeeld heb, wel een goede indruk achtergelaten. Natuurlijk krijg je lof van teamgenoten, maar ik hoor het ook bij mensen die ik helemaal niet ken. Dus dat is mooi. En fijn ook. Ik zie het ook niet als druk, voorlopig is het alleen maar positief, eigenlijk.’

Alleen maar positief was het de afgelopen jaren niet voor de negentienjarige middenvelder. Als kind scheurde hij zijn achillespees, daarna een pees zijn hamstring. Afgelopen jaar kwam hij zelfs in een rolstoel terecht door een operatie aan beide enkels. Toen het talent van dezelfde generatie als Kees Smit zich begin dit seizoen herstelde van dat laatste, voelde de fysieke middenvelder opeens iets in zijn bovenbeen.

Robben

‘Het bleek een scheur van 26 centimeter. Dat kwam totaal onverwachts en had natuurlijk ook niks te maken met die vorige blessures. Doordat ik nu echt net terug was, kreeg ik wel echt een klap. Maar ik heb ‘ervaring’ met blessures, dus je weet dan dat je na twee of drie dagen weer kan schakelen. Ik heb nu een soort Arjen Robben-achtige warming-up, maar ik kan weer spelen. Daar ben ben ik blij om….’

Door Hugo Heinen.