WSV ’30 moest er in de 4e klasse zondag iets dieper voor gaan dan PSV in de Eredivisie, maar ook de Wormer Sport Vereniging wist zondag de topper op haar naam te schrijven. Van titelconcurrent RKVV DSS werd met 1-2 gewonnen. De ploeg van Joep Groen zette daarmee een reuzestap naar promotie.

De tweestrijd tussen DSS en WSV zagen we de laatste tijd al wel vaker. Natuurlijk de wedstrijd in Wormer voor de winterstop, maar ook in Haarlem stonden de twee clubs afgelopen jaar tegenover elkaar. Eind vorig seizoen, toen nog in de 3e klasse. Voor DSS viel in dat duel het degradatiedoek. WSV greep een laatste strohalm, maar zou uiteindelijk ook afzakken.

Wéér was de wedstrijd aan de Jaap Edenlaan in Haarlem nu dus cruciaal, om andere redenen. Het verschil tussen de nummers één en twee van de competitie was voorafgaand aan het duel drie punten in het voordeel van de Zaankanters. De eerste minuten was meteen zichtbaar dat de toeschouwer bij een amateurkraker was beland; een heel hoog tempo, veel duels, behoorlijk wat slordigheden.

Topper-waardig

De gasten wisten het duel na die opwindende eerste minuten naar zich toe trekken. De eerste kans was meteen raak. Eigenlijk was het niet eens een kans. Dat maakte Luuk Mol ervan. Hij kreeg een halfhoge voorzet van Roy Kleij en besloot de bal achter zijn standbeen langs naar de verre hoek te sturen. Een topper-waardige openingsgoal.

Even leek WSV door te kunnen stoten, maar DSS richtte zich knap op. Het fysieke spel ging af en toe over het randje, maar zorgde er wel voor dat we een echte wedstrijd kregen. Kansen op 1-1 kwamen er dan ook vrij snel, maar werden niet benut. Rond het half uur was het weer even aan WSV, dat de paal een plotse verdubbeling van de voorsprong zag voorkomen.

Erbuiten of erbinnen?

Dat was vlak voordat de nogal aanweziger arbiter van dienst de bal aan de andere kant van het veld op de stip legde. Erbuiten of erbinnen? De meningen waren erover verdeeld. Het leek erop dat de scheidsrechter het bij het juiste eind had. Desondanks voelde het voor groen-zwart als gerechtigheid dat goalie Roy Wigman de pingel wist te keren en de bal er in de nastoot ook niet in ging. WSV ging dus toch met een voorsprong de rust in.

Ook helft twee begon leuk. En wederom met een Wormerse goal. Het was Daan van Putten – die een minuut daarvoor nog een wissel had aangevraagd – die ervoor tekende. De aanvaller was na een duel zichtbaar dizzy, maar nog helder genoeg om een rebound binnen te schuiven. Een cruciale, zo bleek later. Na de goal was het voor Van Putten wel echt gedaan en kwam Tom Vredevoort.

De treffer gaf de uitploeg lucht, maar niet voor lang. Opnieuw werd op de rand van de zestien een overtreding geconstateerd, nu was het wel echt de vraag of die niet net buiten de zestien gemaakt werd. Hoe dan ook, de bal ging weer op de stip. Tegenover een andere nemer was Wigman nu wel kansloos en keerde de spanning terug.

Het was de mannen van Groen te prijzen dat ze juist de fase na deze goal het meest volwassen doorkwamen. Nauwelijks werden er kansen meer weggeven, de slordigheden namen ook af. Scoren lukte echter niet, waardoor het in de slotfase toch weer overleven. Het werd toch paniekvoetbal, met hele grote ruimtes.

Vreugde

Maar ook in de lichte paniek slaagde WSV erin de defensie dicht te houden. Meerdere kansen waren er om de wedstrijd vlak voor tijd in het slot te gooien, maar die waren niet aan Kleij, Mol en Vredevoort besteed. Het bleek na 96 minuten geen probleem, want DSS vond het net niet meer. WSV kon juichen, de topper was winnend afgesloten.

Het verschil tussen de twee ploegen bedraagt nu zes punten, met nog elf wedstrijden te gaan.

Door Hugo Heinen.