Een galerij vol bloemen, stoelen en kleine spullen: voor veel bewoners hoort het bij thuis zijn. Maar wat als dat ineens niet meer mag? Marieke van den Berg zag hoe nieuwe brandveiligheidsregels het dagelijks leven op de galerij flink veranderen en stelt daar vragen bij.

In deze lezersbrief pleit ze voor een beetje meer ruimte voor leefbaarheid, naast veiligheid.

We plaatsen ‘em 1:1

Voorjaar op de galerij

Op het wereldleed is onderstaand verhaal een luxe probleem, maar desondanks mag er wel iets over worden gezegd. 

Dat verouderde regels bij tijd en wijle vernieuwd worden is inherent aan de tijd waarin we leven, veiligheid gaat boven alles en daar horen regels bij.  Nieuwe regelgeving rondom brandveiligheid is o.m. een gevolg van een verschrikkelijk incident in Arnhem waarbij twee dodelijke slachtoffers vielen. Met respect voor brandweer en andere hulpdiensten is het terecht dat daar nieuwe inzichten over ontstaan. 

Maar toch. Onlangs ontvingen huurders van galerijwoningen een brief van wooncorporatie Parteon waarin wordt gesommeerd om alles wat riekt naar bloem, plant en struik binnen veertien dagen te verwijderen, daarna worden spullen weggehaald op kosten van de huurder.

In de brief wordt vermeld dat Parteon strengere regels hanteert dan de eisen van de overheid. Waarom?

Dat roept bij huurders vragen op. Overheidsregels zijn m.i. bindend.

Dat er wat regelneven rondlopen is duidelijk; terwijl huurders jarenlang aangespoord werden om hun leefomgeving zo gezellig mogelijk te maken mag er nu geen madelief of muurbloem meer bloeien, Toegestaan is een deurmat van 50×100cm. en een foto van 50×100 cm.

Nu kent het begrip ‘gezelligheid’ vele varianten, in iedere buurt stapelt zich wel ergens troep op naast de voordeur. Tot ergernis van huurders die hun woonomgeving wèl leefbaar willen houden. 

Je woning is onderdeel van je identiteit, het is je plek onder de zon en die begint bij de voordeur.

In dezelfde brief wordt gevraagd om  buren aan te sporen hun spullen van de galerij te verwijderen, maar dat is niet de taak van de buurt.

Als iemand zich tegenwoordig gaat bemoeien met de troep van de buren, heeft diegene wellicht buurtbemiddeling nodig daarna. 

Het is aan de wooncorporatie om onwillende huurders aan te spreken.

Als brave burger houd ik me aan de nieuwe regels in de hoop dat anderen dat ook doen. 

M’n plantenpotten zijn links en rechts verdeeld, we hebben klapstoelen gekocht die ik van binnen naar buiten sleep en vice versa, ik zit evengoed in de zon op m’n galerij die nu oogt als een militaire barak zonder uitstraling.  

De bloemetjes niet meer buiten zetten spaart uiteindelijk geld en water, ieder nadeel ‘heb ze voordeel’.

Maar ik wil toch even gezegd hebben dat het weer de goedwillenden zijn die het onderspit delven omdat anderen, die hun vuilnis of huisraad naast de deur opstapelen ‘niet te handhaven’ zouden zijn. En daar zit de kern van (soms te overdreven) regelgeving. 

Dan maar een vrolijke deurmat kopen, oh, en niet vergeten m’n centimeter mee te nemen!

Door: Marieke van den Berg (korte inleiding Merel Kan). De afbeelding boven lieten we maken door Chatgpt.