Een week nadat Natasja overleed, liep haar kat weg.

Door Martin Rep

De kinderen waren na het verlies van hun moeder ingetrokken bij hun vader. Bieber was meegegaan natuurlijk. Haar nieuwe adres was op nauwelijks tien minuten fietsen van Natasja’s woning, dus we hadden alle hoop dat Bieber had besloten terug te wandelen naar haar oude huis. 

Maar Bieber kon niet fietsen, en in vogelvlucht is de afstand ruim een kilometer. Net een beetje te ver voor een kat. Bieber zal misschien weleens vogels hebben nagekeken die in de richting van haar oude huis vlogen, maar vliegen kon ze ook al niet, hoe graag zij dat waarschijnlijk ook zou hebben gewild. Ze zeggen dat katten een magnetisch gevoel hebben, maar dat kan niet tippen aan dat van een postduif, die overal ter wereld de weg terug vindt naar zijn hokje. Ik heb Bieber trouwens wel eens een duif zien verschalken in de tuin van Natasja.

Ze leek het best naar haar zin te hebben in haar nieuwe huis. Ze bracht de dagen gezellig slapend door op de bank en had al een keer onder begeleiding een voorzichtig rondje door de achtertuin gemaakt. Maar de tweede keer kroop ze onder de heg door en ging ze aan de haal. 

Nu ze aan de andere kant van de heg was, herkende ze helemaal niets van de omgeving. Ze liep nog een paar passen door. Achter zich hoorde ze haar baasje roepen. De kinderen waren achter haar aan gegaan, maar Bieber hield zich schuil of kroop gewoon lekker eigenwijs verder weg. Ze liep nog verder en toen ze geen stemmen meer hoorde, had ze geen idee meer waar ze was. 

De kinderen waren verdrietig. Het verlies was niet te vergelijken met het overlijden van hun moeder, maar het kwam er nog eens bovenop. Biebers foto werd op de buurtapp gezet, op buurtapps van aangrenzende wijken en op de website van Amivedi, waar je vermiste huisdieren kunt aanmelden. Ze hoopten maar dat iemand zich over het dier zou ontfermen en haar naar de dierenarts zou brengen, want Bieber was gechipt. Maar er werd niets meer vernomen en na een jaar werd alle hoop opgegeven.   

In de wasautomaat

Natasja had altijd dieren. Maar met katten had ze veel pech. Ze groeide op met Jochem, een zwartwit poesje dat we nog hadden meegenomen uit Zaandam. Jochem reisde in januari 1971 mee in de verhuiswagen van de Jaspersstraat in de nieuwbouwwijk Poelenburg naar ons nieuwe huis in Amersfoort. Natasja en haar zusje konden zeulen met Jochem wat ze wilden, hij haalde nooit uit, zat altijd in hun buurt te kijken en liep gewoon weg als ze te druk werden naar zijn zin.

Toen Natasja jaren later ging samenwonen met haar vriend in een krappe studentenflat in Amsterdam, pasten daar nog wel twee katjes bij. Een was op een begraafplaats gevonden, die kreeg dan ook de naam Kruisje. Dat klonk wat al te morbide, het werd naderhand Casper, naar Casper het Vriendelijke Spookje. De tweede kat heette Rover. Toen Natas en haar vriend een eigen woning kregen toegewezen, viel Casper een keer van drie hoog naar beneden, maar daar lachen katten om.

Natas verhuisde naar Curaçao toen haar vriend daar een aanstelling kreeg voor een paar jaar. Casper en Rover gingen mee, wij zwaaiden hen uit. Met tranen in de ogen gaf ze de twee katjes af bij de transportbalie van KLM op Schiphol. Ze vond het maar niks dat de twee als bagage werden gelabeld en in een aparte ruimte in het vliegtuig werden opgeborgen. Anderhalf jaar later reisden de twee mee terug naar Nederland en naar een nieuw onderkomen in Amsterdam, weer later naar hun nieuwe woonplaats Bussum en toen ze, van ouderdom, stierven, kwam er nieuwe katten.

Natasja had er bepaald pech mee. Er was een heel lief, speels katje met de toepasselijke naam Kiki, dat overal in en op sprong. Achter Natasja’s rug dook ze ook in de was die in de wasautomaat ging. Natasja was in tranen, het hele gezin trouwens. Een volgende kat, die nauwelijks haar achtertuin uitkwam, verdween en werd de volgende dag teruggevonden in een heel ander deel van het dorp, kilometers verderop. Doodgereden. Wij zaten in een restaurantje aan het Gardameer in Italië toen Natasja opbelde om uit te huilen. 

In het beton

Toen zij twee jaar later zelf op vakantie was, pasten wij op haar kat Jimmy. Die kwam aan de overkant van de straat in het vers gestorte beton voor de aanbouw van een huis terecht. Haar vacht was geheel bedekt door het kleverige beton. Er was geen redden meer aan, we moesten haar laten inslapen. We markeerden haar grafje met een houten kruis in de voortuin van haar huis. Daarna ontfermde Natasja zich over een zwerfkatje in de straat, dat vaak om lekkere hapjes kwam bedelen. Ze besloot het te adopteren en liet het diertje, dat ze Puck had gedoopt, bij de dierenarts chippen. Puck was daardoor zo beledigd dat hij wegliep en nooit meer terugkwam.

Net als Bieber, die een paar jaar later verdween ergens tussen haar nieuwe en haar oude huis. Maar dit deel van het verhaal loopt wel goed af. Deze week verscheen een bericht op een buurtapp met een foto van een zwart-wit-bruin gevlekte kat. ‘Wie kent dit lieve poesje, dat is komen aanlopen?’ De kat kwam een vriendin van Natasja bekend voor, ze stuurde de foto door. De kinderen herkenden Bieber onmiddellijk en holden naar het opgegeven adres. Bieber liep door de sneeuw, gaf kopjes, was een beetje schuw maar liet zich makkelijk vangen. Even later lag ze te slapen op een kussentje op de bank, alsof ze nooit was weggeweest. Het dier had een ander halsbandje om en zag er verzorgd en weldoorvoed uit. Maar over haar avonturen van het afgelopen jaar bewaart ze het stilzwijgen. 

Door Martin Rep. Foto boven: Bieber (2026), onder: Jochem (1974).