Merel Kan: Eigen land

Het plaatje van de oude Marokkaan tegen de muur van Honig aan het Hannie Schaftplein was zo mooi, dat ik mijn boodschappentassen op de grond zette en naar mijn telefoon greep om een foto te maken.

Zijn gezicht zat vol diepe lijnen die deden denken aan droge woestijngrond en boven zijn ogen en op zijn kin groeiden bosjes tuimelkruid.  

Het leek alsof hij op zijn hurken zat, maar in werkelijkheid zat hij op zijn rollator. Vanonder zijn djalaba staken puntige, bruinleren sandalen, en vanonder zijn tarboesh staarde hij ver voorbij de kerktoren van Oostzaan.

Op het moment dat ik de foto wilde maken, kreeg hij me in de gaten. Hij keek me aan en ik stopte de telefoon weg. Als antwoord op mijn betrapte lachje kreeg ik een stralende glimlach terug.

Lees meer Merel Kan

4 reacties op Merel Kan: Eigen land

  1. Henk Kroes schreef:

    De kleine dingen maken de wereld mooi

  2. Peter Schaap schreef:

    Gehurkte Marokkanen met puntige sandalen op het het Hannie Schaftplein… had u van dat tuimelkruid gerookt?
    Want dan wil men nog wel eens de werkelijkheid op een rollator zien.

Hier vind je onze regels

Reageren? Ja, graag!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *