Radio Orkaan: Luister naar het familiedrama van Martin Rep

Hoewel er ook vandaag weer aan de Zaan genoeg te beleven valt, nodigt het weer niet uit om naar buiten te gaan. Het waait, het is nat en het sombert.

Op de redactie hebben we kaarsjes aangestoken en we hebben ons geschaard rond de geluidsbox waaruit de warme stem van Martin Rep klinkt.

Zijn overgrootvader was de eerste uit zijn familie die Oostzaan verliet en verhuisde naar Zaandam. In Oostzaan was geen werk meer voor hem. Als Martin op zoek gaat naar sporen van de man wiens naam hij draagt, stuit hij op een triest familiegeheim, dat meer dan anderhalve eeuw is verzwegen…

Steek een kaarsje of de haard aan en luister mee:

6 Reacties op Radio Orkaan: Luister naar het familiedrama van Martin Rep

  1. Roelien schreef:

    Deze foto ken ik en heb ik ook gehad. Volgens mij is mijn oma Mietje Rep ( overleden 1962) getrouwd met Jan Fonteijn, een dochter van dit paar dus dan zouden dit ook mijn overgrootouders zijn. Zou dat kunnen?
    Leuk verhaal.

  2. Siem Meijn schreef:

    Een mooi maar triest verhaal.Dit deed me denken toen ik appels jatten uit de tuin van dr, Thorbecke in oostzaan.

    Dokter Thorbecke zijn appels in 1958.

    Was een jaar of 13, woonde op de Dr. Boomstraat. Bij ons aan de overkant werd de hoogbouw neer gezet. De eerste flats in Oostzaan. Begane grond en één hoog.
    Deze woningen waren voor de mensen van de NDSM. Heb daar nog wel eens helpen vloeren timmeren in mijn vakantie. Hielp dan Henk Bindt en Dik Buijs. Dit waren timmerlui van Rol en Vonk. Dit was een bouwbedrijf. Hield hun keet ook schoon.

    Het was oktober, en bij dr. Thorbecke stond een mooie appelboom achter zijn huis. De appels waren klaar om geplukt te worden maar niemand deed dit. Dus moesten wij dit maar doen. We gaan me met zijn tweeën naar het slootje en kijken of we hem zien de dokter. Maar zagen niemand. Neem een aanloop en spring over het slootje. Loop naar de appelboom haalt er een paar af. Kijk nog even om of ik nog iemand zie, maar niemand. Dus pak er nog een paar en gooi die naar de over kant. Spring het slootje weer over en wij hadden appels.

    Ongeveer na twee maanden kreeg ik een dikke bult op mijn been. Het leek wel een appel zo dik. Me moeder had gezegd je moet naar Thorbecke. Maar ik had daar eerlijk gezegd geen zin in. Dacht aan die appels.
    Goed ik naar de dokter, kom daar aan en de wachtkamer zit vol. Ik weer naar huis en zeg moe, de wachtkamer zit zo vol. En buiten staan zoveel mensen. Dat ik maar weer terug ben gekomen.
    Me moeder zegt, wat vol je gaane, en ik ga mee. Me moeder en ik naar de dokter, komen daar aan en er stond niemand buiten en het was niet druk. Maar ik zag de bui al hangen dacht nog steeds aan de appels.

    Wij gaan in de wachtkamer zitten, en wachten tot we aan de beurt zijn. Na verloop van tijd zijn we aan de buurt. Maar ik zij tegen een ander die na mij kwam u mag wel voor. Wat zegt me moeder niks der van wij zijn nu. Wij naar binnen, ik kneep hem wel zo.
    Zegt de dokter wat kan ik voor je doen. Dokter heb een bult op mijn been. Laat maar zien. Ik mijn broekspijp omhoog. Hij keek er na en zegt niets. Staat op pakt een klein mesje, en wil er in snijden. Zeg tegen hem moet u dat niet verdoven. Hij zegt, dat doe je toch ook niet bij appels als je ze van de boom haalt om ze eerst te verdoven. Of ik door de grond ging.
    Hij sneed er in, er kwam toch een zooitje rotsooi uit. En maar knijpen, tot alles er uit was. We waren klaar verband er om heen en we konden gaan. Net toen we bij de deur kwamen, zij hij en smaakte ze de appels. Hij lachen, en ik kon wel janken van de pijn.
    Heb ook nooit meer bij hen appels gejat.

    Hij had dus alles gezien en ik maar denken dat ie er niet was.
    Boontje komt om zijn loontje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *