‘Waar de levenden en de doden voor even weer verbonden zijn…’

In mijn jeugd wandelde ik geregeld, samen met een vriendinnetje, over de oude begraafplaats aan de Eikelaan in Krommenie.

Die groene tuin lag verscholen achter een zwaar ijzeren hek dat in mijn belevingswereld piepend en krakend de rust verstoorde van al die dode mensen die daar lagen.

Door: Marieke van den Berg

Want zodra we de klink vastpakten en ons met onze voeten op de onderste rand van het hek in een grote zwaai naar binnen lieten zweven, belandden we in een vredige wereld vol vogels, vlinders, hoge bomen en mysterieuze lange grindpaden.
Dat op zich had al iets sprookjesachtigs, de stilte die daar heerste was een verademing na de drukte van de dag op de naastgelegen school aan de Serooskerkestraat.

Niet dat we ons met de dood bezig hielden, die lag zo ver van ons af dat we ons niet bewust waren van de overledenen rondom ons.
Voor mij was die hof een tussenwereld, een pauze langs de route van school naar huis waarin ik (anders dan op school) mijn kinderfantasie kon uitleven, want in die stille tuin dartelden elfjes over de bedauwde grond en er lagen duizenden glinsterende kiezelsteentjes die knisperden onder mijn voeten wanneer ik er met mijn lakschoenen overheen huppelde.

Zomers was de lucht er zoet van magnolia en rozengeur, in de herfst zochten we dennenappels en paddenstoelen en sliepen er kabouters op de marmeren randen van de grafstenen, onder hun dekentjes van goudgeel blad.
Eens zagen we een vrouw in een dunne witte jurk, wandelend langs de rand van de ondiepe sloot achter de aula, en dat was vreemd omdat we zelf verscholen zaten in dikke winterjassen en sjaals.

We bedachten dat daar misschien een engel liep, helemaal zeker waren we er niet van, maar we verbaasden ons er ook niet over want alles was magisch en mogelijk in die tuin.
Voor de dood was ik niet bang, er was tenslotte ook een hemel.
Bovendien had ik het (onbewuste) geluk dat de dood mij en mijn familie nooit heeft opgewacht in die kinderjaren. ‘Dood’ bleef lange tijd een abstract begrip voor mij.

Als volwassene woonde ik, niet geheel toevallig, in een woning met een tuin die grenste aan diezelfde begraafplaats op de Eikelaan. Ik hoefde er geen minuut over na te denken toen het oude hoekhuisje werd aangeboden, daar waar eerdere gegadigden zich hadden afgemeld. De hoge bomen van de begraafplaats stonden als een groene versiering rond onze tuin en vanaf het zijpad wandelden we zo het kerkhof op.

Wanneer ik ’s winters voor het slapen gaan uit mijn slaapkamerraam keek zag ik hoe de maan in samenspel met graflichtjes en kaarsen een zachte gloed verspreidde over de donkere looppaden, in de zomer hoorden we de kikkers kwaken in het slootje waarlangs eens ‘de engel’ had gestaan.

Menigeen in mijn omgeving vond dat een naar idee, ik vond het een voorrecht om jarenlang op deze plek te mogen wonen.

Met het stijgen der jaren werden er steeds vaker bekenden en geliefden door de straat vervoerd, op weg naar hun laatste rustplaats achter ons huis.
De dag kwam waarop we onze ouders begroeven, en helaas ook mijn lief.
En terwijl bij iedere begrafenis de duizenden glinsterende steentjes knisperden onder mijn voeten wist ik nu wél wat de dood betekende: heimwee, gemis en hartenpijn!

Niemand weet waarom het ene leven afgebroken wordt in de knop en het andere een eeuw mag duren. Niemand weet zéker of er engelen bestaan en er een leven na de dood is, of hoe dat dan zal zijn.
Persoonlijk hoef ik het ook niet te weten.

Laat de dood maar het mysterie van het leven zijn.

Nog altijd ben ik een geregelde bezoeker van de begraafplaats.
De kabouters en elfen uit mijn jeugd zijn al lang verdwenen, evenals mijn lieflijke woning aan die laan.
De dromen en fantasieën zijn vervlogen, ik weet nu dat het leven eindig is.

Vandaag de dag is die prachtige hof een serene plek van herinnering, stilte en bezinning. Waar de levenden en de doden, op welke manier dan ook, voor even weer verbonden zijn….


Vrijdag 5 november

  • De Raad van Kerken organiseert de lichtjesavond op de begraafplaats aan het Blok in Krommenie.
Deel dit artikel:

4 reacties op ‘Waar de levenden en de doden voor even weer verbonden zijn…’

  1. Judith Visser schreef:

    Mooie herinneringen en gedachten en heel goed onder woorden gebracht, Marieke!

    • Majorie van beest schreef:

      Wat een prachtige tekst! Als kind voelde ik de oase van rust in dit stukje natuur. Ik kom er nu ook graag, even een bezoekje brengen aan mij dierbare moeder. Om in stilte de fijne herinneringen op te halen.

  2. Gerda Brasser schreef:

    Ja Marieke de begraafplaats het fijnste plekje van Krommenie. Even weer heel dicht bij de dierbaren die we verloren zijn. Even bij ze zijn en de mooie herinneringen ophalen. Een lach, een traan het kan er allemaal. Een praatje, soms met totaal onbekende mensen, maar als je door dezelfde poort de begraafplaats op bent gegaan, is het gevoel herkenbaar en dat zegt meer dan duizend woorden. Een stukje Krommenie wat me zo dierbaar is. Ook ik heb het geluk gehad om op de Eikelaan te hebben gewoond, ook aan de kant van onze begraafplaats. Wat heb ik daar fijn gewoond, weer vlak bij m’n ouders en meerdere dierbaren die hun plekje op de begraafplaats hebben. De ruisende bomen, de bloemen, de vogels.
    Ik kom er nog steeds heel graag, de rust die je er vind, een prachtig stukje natuur met heel veel verhaal.

  3. Gerda Brasser schreef:

    Wat ik toch nog even wilde laten weten, ik ben geboren op de Eikelaan, even verderop voor de brug aan de parkkant. Ben daarna het hele land doorgetrokken en in heel wat plaatsen gewoond en toen…..terug naar de Eikelaan aan de begraafplaats, waar mijn vader al zo lang lag en nu kon ik elke dag naar hem toe, wat was dat fijn. Mijn moeder en stiefvader woonden toen nog in mijn geboortehuis, net voor de brug, dus ik had ze allemaal dicht bij me. Nu liggen ook mijn moeder en stiefvader op de begraafplaats. Ik woon niet meer zo vlak bij ze, omdat tot mijn grote verdriet mijn fijne , meest dierbare huisje waar ik gewoond heb ten onder ging aan de sloophamer. Maar als het even kan loop ik door de poort heen de begraafplaats op en bevind me dan in een totaal andere wereld, van herinneringen en rust.

Hier vind je onze regels

Reageren? Ja, graag!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *