Martin Rep: We hebben The Rolling Stones gezien, en het was geweldig

Stones-fan van het allereerste uur Martin Rep was donderdagavond aanwezig bij het concert van The Rolling Stones in de Amsterdam Arena. Zouden ze naar de vorderingen met de nieuwe Zaanbrug bij Wormerveer hebben gekeken?

Wat hebben Mick Jagger (78) en ik (76) met elkaar gemeen, behalve dat we het meeste warme eten inmiddels op hebben? Precies: we houden van nostalgische terugblikken. De hele Rolling Stones Sixty Tour, die donderdag de Amsterdam Arena aandeed, staat in het teken van het verleden. De achttien nummers die ze speelden, waren een staalkaart van zestig jaar Stones-muziek en van zestig jaar rock ’n roll. Want The Rolling Stones zijn The Greatest Rock and Roll Band on Earth, sterker nog: zij zijn de rock en roll zelf.

Daarom zat ik op het puntje van mijn stoel te genieten van de denderende trein die de Stones door de Arena lieten rijden. Hier zat ik als ouwe knar, die het in die zestig jaar allemaal heeft zien passeren. Samen met mijn dochter Natasja (47) en kleinzoon Laurens (16), die er beiden net zoveel van genoten als ik. Daarom veerde ik overeind toen zanger Mick Jagger begon te vertellen over hun eerste concert in Europa buiten het Verenigd Koninkrijk.

Op de videoschermen trokken de foto’s voorbij van dat optreden in het Scheveningse Kurhaus, 8 augustus 1964, dat zowel bij Mick Jagger als bij mij in het geheugen gegrift staat. Mick vertelde hoe het concert in een chaos eindigde en hoe de politie erop los sloeg, “Jij staat op die foto’s, pap”, Natasja stootte me aan. Toen was het moment alweer voorbij, Mick vroeg niet of er vanavond in de Arena mensen waren die er toen ook bij waren. Het volgende nummer werd alweer ingezet.

Wat hebben het Kurhaus in Scheveningen en de Amsterdam Arena met elkaar gemeen? Heel weinig, bedenk ik als we met z’n drieën van parkeergarage P9 naar ingang C van het stadion wandelen. De pluchen chic van het Kurhaus in de setting van een negentiende-eeuwse badplaats tegenover een steenwoestijn van glas en beton. Maar als The Rolling Stones het podium van de Arena oplopen, is het eerste wat ik me afvraag of hun vliegtuig nu op Schiphol staat.

In 1962, het jaar dat Mick Jagger, Keith Richard en Brian Jones ‘The Rollin’ Stones’ oprichtten, woonde ik in de Meidoornstraat in Zaandam, hemelsbreed nog geen vijftien kilometer bij de Arena vandaan. We keken omhoog als het zoveelste vliegtuig, op weg naar de nationale luchthaven Schiphol, een paar extra rondjes moest maken als het druk was. De Zaanstreek is de wachtkamer van Schiphol, zeiden we tegen elkaar. 

Zou het privé-vliegtuig van The Rolling Stones, de Boeing 767 die ze sinds een paar jaar leasen van luchtvaartmaatschappij Aeronexus, ook in de wachtkamer hebben moeten rondhangen, vroeg ik me af. Zouden zij misschien ook boven de Zaanstreek hebben gecirkeld in het vliegtuig met de tekst The Rolling Stones en het logo met de uitgestoken tong? Ik stel me voor hoe gitarist Ronnie Wood Mick Jagger op zijn schouder tikt.

“Hey Mick, we are flying above the Zaan river, you see?”

“Really? Aw, great! Have they finished the new bridge near Wormer yet?”

“Naaah…”

Maar dan knalt het eerste nummer de stijf gevulde Arena al in: Street Fighting Man, gevolgd door Let’s Spend The Night Together en Tumblin’ Dice. Even pauze, waarin Mick Jagger een verrassend lang stuk Nederlandse tekst produceert, waarin hij zijn excuses maakt dat het concert hier op 13 juni op het laatste moment moest worden afgelast omdat bij hem covid was geconstateerd, ‘bedankt dat jullie toch hierheen zijn gekomen en niet naar Frans Bauer.” Hij zegt het heus, dit moet toch wel de opsteker van het jaar zijn voor Ons Franske.

Ik geef het bijhouden van de setlist op als er een of twee nummers voorbij komen die ik niet herken. Geeft niet, publiekslieveling Keith Richards mag daarna twee nummers zingen: You got the silver en Happy.

“Keith is geweldig populair”, schreeuw ik in Natasja’s oor. Zij kan mij nog goed verstaan. omgekeerd wordt het moeilijker, ik weet niet of de fluittoon die zich in mijn oren begint te nestelen de komende dagen zal verdwijnen. “Ik vind hem aandoenlijk”, zegt Natasja.

“Waarom heeft hij steeds een muts op?”, wil Laurens weten. Dat is een bandana, leg ik uit, “want als ie die niet om zijn hoofd doet, zie je dat hij flink kaal aan het worden is.”

Bij Honky Tonk Women kunnen twee meiden in de rij voor ons zich niet langer beheersen. Ze springen op en beginnen mee te dansen. Wij zijn de enigen in de Arena die tegen zwaaiende armen en swingende ruggen moeten aankijken, denk ik, maar voor steeds meer toeschouwers wordt het ondoenlijk om stil te blijven zitten.

Weer even adempauze. De drie echte Stones Mick Jagger, Keith Richards en Ronnie Wood, plus huurlingen bassist Daryl Jones, toetsenist Chuck Leavell, drummer Steve Jordan plus de ondersteunende muzikanten en dansers/zangers verlaten het podium. 

“In mijn tijd zouden we nu ‘We want the Stones’ roepen”, brul ik naar Natasja. Nu wachten de fans gewoon even. Wetend dat de finale komt.

Die komt, en hoe. Sympathy for the devil, en Satisfaction.

Bij dat laatste nummer staan we ten slotte alle drie mee te swingen. Opa, dochter, kleinzoon, en de rest van de Arena. Yeah…  It’s only rock and roll, but I like it.

Bij het tikken van dit stukje is het gepiep in mijn oren nog niet voorbij. Maar wat zou het? We hebben The Rolling Stones gezien, en het was geweldig.


Uit de setlijst die kleinzoon Laurens maakte bleek dat het om negentien nummers ging:

Lees ook: Voor de eerste en de laatste keer The Rolling Stones en Krakend komt de Stones-karavaan tot stilstand

Op de foto boven: Martin Rep en dochter Natasja in de Arena bij The Rolling Stones. Foto vliegtuig van Aeronexus, de concertfoto’s zijn van Alexandra Blaes.

Deel dit artikel:

14 reacties

  • Rob Vreeken

    Mooi verhaal weer, Martin. ‘Een bruggetje maken’, noemen we dat in de schrijverij (naar de Zaanstreek in dit geval), maar jij neemt dat wel heel letterlijk 😉

  • Tiny van der Linden

    Heel mooi en herkenbaar verhaal.
    Ook ik ben opgegroeid met de Stones sinds mijn 11de jaar in 1962. En mijn kinderen de Stones meegegeven in hun opvoeding. Zij waren natuurlijk ook aanwezig.
    Dank voor jouw verhaal

  • Jacob Reitsma

    En dan is er nog een link tussen de Rolling Stones en Zaandam… De gevel van Oostzijde 221, het beroemde roze huis dat door Monet is geschilderd, is gerestaureerd met hout van het podium van het Kurhaus in Scheveningen, waarop de Rolling Stones nog gestaan zouden hebben!

  • Peter Weldring

    Prachtig verhaal Martin, ben stonesfan sinds ik voor de eerste keer little red rooster hoorde, ik was verkocht grijs gedraaid en nog steeds vind ik deze opname het beste qua dat typisch geluidvskleur wat zo kenmerkend was. Wat een geweldig concert het lijkt wel of ze steeds beter worden, wel aandoenlijk dat ik Charlie mis en eigenlijk voorheen ook Bill Wymann een gedreven bassist, hik had niet mogen gaan maar ja…zijn keuze ook goed. Daryl Jones ook prima. Ik verwacht toch nog zoals ik hun fysiek zag mischien wel weer eens optreden een jaar later in Nederland. Wanneer komt nou die nieuwe laatste album met eigen werk uit?
    Groet Peter

  • Ik was et ook.Met een gebroken rib Maar kon ookniet blijven zitten Met paracethamol kom je een heel eind Wat heb ik genoten Samen met mijn dochter 55 jaar oud Het was geweldig Ik 75 jaar heb alles mee gemaakt Ook het Kurhaus .hoop nog lang te genieten ,van de z g rollator rock Ja ja aan mijn hoela Rock van de bovenste plank.De gene die dat heeft gezegd had geen kaartje .

  • Servaas Verbrugge

    Ze speelden 19 liedjes (geen 18). Ik volgde hun ingehuurde Boeing 767 op Flightradar en ze vlogen over Zaandam-Zuid en draaiden boven Amsterdam Noord naar de oostbaan, dus ze hebben Zaandam gezien als ze links zaten.

    • De Orkaan

      Ze zaten vast links in het vliegtuig!
      Wat betreft die 19 nummer: Laurens, de kleinzoon van Martin Rep corrigeerde zijn opa al. Hij maakte een speellijst die we aan het stuk hebben toegevoegd.

  • Henk Visser

    Geweldig Martin dat je dit concert nog samen met familie hebt mogen beleven.
    Real Cool. Old Rockers never Die.
    Het NRC schreef er ook een recensie over.

    https://www.nrc.nl/nieuws/2022/07/08/sommige-stones-lijken-het-eeuwige-leven-te-hebben-maar-keith-is-er-wel-klaar-mee-a4135913

    Daarin werd het optreden van Keith als, laat ik het zo zeggen, als totaal versleten geformuleerd.
    Martin, heb jij dat ook zo ervaren? Of zaten jullie te ver weg om daar iets van te merken?

  • Michel Peeters

    Hallo,ik vond Keith helemaal niet versleten,juist heel geconcentreerd spelend,waar hij daarvoor nog weleens akkoordje miste was dat nu niet,hij speelde weinig solo’s,maar zijn guitar spel was heel aanwezig,cyhm knoking en midnight rambler,subliem,.ik vond het zeker en van de beste optredens van de Stones die ik gezien hebt.

  • @Servaas Verbrugge: The Rolling Stones speelden inderdaad negentien nummers; ik had die correctie al eerder aan De Orkaan doorgegeven, maar die moet tussen wal en schip zijn geraakt.

    @De Orkaan: Ik vrees dat de setlist van het concert in de Arena niet door mijn kleinzoon Laurens is gemaakt. Die zou nooit schrijven ‘Johan Cruiff Arena’. In werkelijkheid is de setlist van de hand van Ronnie Wood. Op zijn website kun je hier voor slechts €90 een mooie litho van bestellen.

    @Henk Visser: De NRC schreef in 2017, bij het vorige concert in de Arena, onder de kop ‘De Stones willen wel, maar het lukt niet meer’ het volgende:
    “De Rolling Stones speelden in de Amsterdam Arena al hun hits. Maar dat ging niet vlekkeloos. Het is spijtig vast te stellen dat er coverbands zijn die het materiaal beter spelen dan de Rolling Stones zelf.” (https://www.nrc.nl/nieuws/2017/10/01/de-stones-willen-wel-maar-het-lukt-niet-meer-13275729-a1575533)
    Die krant schreef ze dus vijf jaar geleden al af… en kijk nu eens naar de geweldige concertenreeks in hun Sixty-tournee. Een magistrale rockband die alle coverbandjes wegblaast.
    Natuurlijk heeft Keith Richards noch het lijf noch de conditie van Mick Jagger. Hij is behoorlijk versleten, hij eindigt zijn soli niet meer op één knie en met een molenwiekslag. Ronnie Wood vangt zijn missers op. Maar Keith staat daar wel, hij zong twee prachtige nummers met behoorlijk vaste stem. Hij hoort bij The Rolling Stones tot hij erbij neervalt. That’s rock ’n roll, man.
    Martin

Reageren? Ja, graag! Houd je aan onze regels

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.