Ron meldt onder een van onze stukken: ‘Merel Kan: VVD-aanhangster en overduidelijk voortrekker van deze partij.’  En Tom schrijft als commentaar bij een ander artikel: ‘Het inmiddels walgelijk linkse propaganda krantje De Orkaan van mevrouw ‘vogel’, alias de lijster, gaat maar door…’

Ja, wat is het nou? 

Blijkbaar zijn we voor de één te rechts en voor de ander te links. Dat kan alleen tegelijk waar zijn als het allebei niet klopt. Of wel? Of niet?

Het houdt me bezig omdat kritiek iets zou kunnen zeggen. Deze commentaren kwamen binnen vierentwintig uur van elkaar. Van VVD-aanhangster tot mevrouw vogel van een links propaganda krantje. 

Maar wat wij schrijven is geen verlengstuk van een partijprogramma. Het is ook geen sandwichbord van een ideologische stroming. We volgen besluiten, plannen, geldstromen, macht en tegenmacht in de Zaanstreek. 

Soms

Soms leidt dat tot publicaties die een burgemeester of wethouder niet bevallen. Soms tot stukken waar een oppositiepartij zich ongemakkelijk bij voelt. Soms worden ondernemers kritisch bevraagd, soms activisten. En ja, soms krijgt de ene partij meer aandacht dan de andere, simpelweg omdat die op dat moment aan de knoppen zit, een voorstel indient of in opmerkelijk vaarwater zit. 

Wie onze verslaggeving verwart met politieke loyaliteit, leest niet wat er staat, maar wat hij (m/v) hoopt te zien. Als een artikel niet bevestigt wat je vindt of denkt, voelt het al snel als aanval. Maar journalistiek is geen bevestigingsmachine. Het is controle, duiding en waar nodig tegenspraak.

Dat betekent niet dat wij onfeilbaar zijn. We maken fouten. En gelukkig hebben we (veel!) messcherpe lezers die niet te beroerd zijn om ons daarop te wijzen. We corrigeren en we publiceren weerwoorden. We zijn aanspreekbaar op onze werkwijze. 

Maar wat we niet doen, is onze koers laten bepalen door wie het hardst roept of het scherpst scheldt.

Het verwijt ‘te links’ of ‘te rechts’ zegt meestal minder over de redactie dan over de positie van degene die het uitspreekt. Het is een manier om een verhaal dat niet bevalt in een hokje te stoppen. 

Onafhankelijkheid past niet in een hokje. Onafhankelijkheid betekent dat je niemand spaart uit loyaliteit en niemand aanvalt uit voorkeur. We doen het goed als we feiten boven sympathieën plaatsen. En niet in het kampdenken meegaan.

Als links en rechts zich in dezelfde week aan ons ergeren, weet ik in ieder geval één ding zeker: we schrijven niet voor een kamp. We schrijven voor de publieke ruimte ertussen.

En precies daar hoort journalistiek thuis.

Door: Merel Kan.