Anneke van Dok: Het zwarte gat

Na een lange carrière als burgemeester verhuisde ik terug naar Noord-Holland om me daar te verweren tegen Het Zwarte Gat dat mij was voorspeld. Het valt inderdaad niet mee om van de ene op de andere dag je bureau af te sluiten om vervolgens iedere dag aan de ontbijttafel de ochtendkrant te spellen.

Maar wie een beetje openstaat voor nieuwe uitdagingen, kan de toekomst energiek tegemoetzien. Ik besloot mij te bekwamen in mijn oude vak door lessen te volgen in literair schrijven. Ik schreef in de afgelopen vijf jaar vijf romans en produceer sinds twee jaar wekelijks een column voor De Orkaan.

Door Anneke van Dok

Als ik echter de zin ‘werk door ouderen’ op mijn computer type geeft Google me pagina’s informatie over zorg voor ouderen. Het woord door wordt hardnekkig ontkend. Ik weet dat veel vrouwen van mijn leeftijd oppassen en mantelzorg verlenen aan dierbaren. Terwijl mannen op hoge leeftijd nog vaak actief zijn in hun oude sportvereniging, worden de zorgtaken vooral door vrouwen verricht.

Toch zijn er veel meer activiteiten, waarmee je zowel jezelf als de maatschappij een groot plezier doet. Ik geef toe: niet iedereen beschikt over een vlotte pen, maar een mooi handschrift kan ook goed van pas komen. Mijn vader had, zelfs toen hij al dementeerde, een mooie schrijfhand waarmee hij verre dissidenten, alsmede de dictators die hen gevangen zetten, vanuit het Pennemes in Zaandam trakteerde op epistels. Mijn moeder had hem aangemeld bij Amnesty. Zo voorkwam ze, dat hij met boze brieven de Volkskrant, de VARA-gids en het streekblad opzegde wanneer het nieuws of de programmering hem niet zinde.

Ieder mens heeft talenten, die hij niet onder de korenmaat mag laten staan. Wil je na je pensionering kennismaken met je eigen buurt? Ga collecteren! Dankzij die geringe inspanning, loop je een blokje om, weet je wat er in je buurt omgaat en dien je een goed doel.

Het beruchte zwarte gat overviel mij niet. Mijn dagen zijn gevuld met een vast werkschema: eerst de krant, dan een vervelend karweitje opknappen (een K- klusje noem ik dat) een stukje of een pagina schrijven en een goede daad verrichten. Daarna mag ik pas lezen of wandelen. Het zou goed zijn, als gepensioneerden werden uitgedaagd om de kennis die ze tijdens studie en werkpraktijk opdeden, beschikbaar stellen aan ieder die er interesse in heeft. Als je vijfenzestig bent houdt de baan op, maar je hersens werken gewoon door.

Hier vind je onze regels

Reageren? Ja, graag!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *