Anneke van Dok: Klein paradijs

Een dikke man tafeltennist met zijn zoontje. Als ik ‘s avonds mijn tanden ga poetsen, pingpongen ze nog steeds, hoewel de schemering invalt en het zoontje eigenlijk naar bed moet. Ongelooflijk hoeveel energie er in zo’n tienjarig jochie schuilt en hoeveel vaderliefde in een man.

Door Anneke van Dok

In het speeltuintje klinken ook nog de gedempte stemmen van prille pubers, in speeltuigen hangend die eigenlijk voor kleintjes zijn bestemd. Ze delen hun geheimen in een mengelmoes van Duits en Limburgs. Eerder op dag werkten kleuters zich het apezuur om een geul te graven, waarin een beek moet gaan stromen. Het team had zich opgedeeld in waterdragers (meisjes) en waterbouwkundigen (jongens). Als je vijf jaar bent staat de emancipatie nog op een laag pitje, ook al wordt de afwas door je vader gedaan.

Ik kan niet zomaar voorbijgaan aan dit soort taferelen, net zomin als ik mijn oren kan sluiten voor de gesprekken onder de luifels. Het liefst gluur ik in het voorbijgaan even in de voortent van echte kampeerders, met een ouderwetse De Waard. Ik kan het niet verklaren, maar de camping is voor mij een klein paradijs: de vreedzame tegenpool van een harde samenleving. 

Niet dat iedereen vredelievende ideeën heeft. Zo hoorde ik een Nederlandse campeneur aan zijn Duitse buurman uitleggen dat de Oekraïense vluchtelingen met een Porsche ons land komen binnenrijden. Ondanks dit soort gebral, blijft alles toch licht en huiselijk. Hoewel er grote verschillen zijn in lengte en prijs van caravans en campers, ziet iedereen er in bermuda of zwembroek even aandoenlijk uit, ongeacht rang, stand, of opleiding. Wie net aankomt, kan rekenen op tegenstrijdige adviezen over de juiste plaatsing van zijn bungalowtent, wie vertrekt krijgt van iedereen de beste wensen voor de terugreis nageroepen. 

Eigenlijk is de camping een soort herkansingsplaats, waar vooral kinderen zich kunnen herpositioneren. Na een schooljaar vol pesterijen of slechte cijfers. Het is ook een terrein waar ze nieuwe talenten blijken te bezitten. Daarom vind ik het idee van de Zaanse buurtcamping in één woord formidabel en voor navolging of uitbreiding vatbaar. Dit jaar onder meer in het Koogerpark en in Wormer. Volgend jaar in alle parken van Zaanstad?

Foto: buurtcamping in Agatepark Krommenie (2019)

Deel dit artikel:

Een reactie

Reageren? Ja, graag! Houd je aan onze regels

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.