Search Results for: Merel Kan

Merel Kan: Denk niet wit, denk niet zwart

Geduldig vertelde ik mijn zoon en dochter dat er soms een overtrekkende beweging nodig is om in het midden uit te komen: ‘Kijk naar de Dolle Mina’s: vrouwen met haar op de tanden, okselhaar tot op de heupen en schaamhaar

Merel Kan: Pump up the Jam

In de bokshandschoenen vormen mijn bezwete handen zich tot knuistjes om de boom tot gort te slaan. Drillmaster Diny begint te tellen, maar het zwabberende geaai waarmee ik de stam kietel kan haar goedkeuring niet wegdragen: ‘Neem iemand in gedachte

Merel Kan: Vuurwerk

De rij voor de kassa bij Dirk is lang, maar dat is de laatste maanden meer regel dan uitzondering. Door de karretjesplicht lijkt het erger dan het is.  De man achter me is getekend met borsten, wallen en een buik.

Merel Kan: Test, test…

‘Test, test.… ikel’, zing ik monter terwijl ik probeer haar blik te vangen in de achteruitkijkspiegel. Maar dat lukt niet want ze zit recht achter me. Spannende situaties bestrijd ik graag met humor, helaas daalt daarbij dikwijls het niveau omgekeerd

Merel Kan: Door het ijs

Zonder direct op de inhoud in te gaan, bezitters van schuilnamen als ‘Lul Verhaal’, ‘Sinter Klaas’, ‘Kapje Verkeerd’ en ‘Bedankt voor de Banaan’ probeerden de afgelopen dagen hun verdwaalde mening in CAPS LOCK via onze site voor het voetlicht te

Merel Kan: Hooggeëerd publiek

Het Zaantheater is meerdere jaren uitgeroepen tot het meest gastvrije theater van ons land, volgens mij door de ANWB, en dat begin ik steeds meer te begrijpen. Afgelopen maandag mocht ik, in het Zaantheater, voor de vijfde keer De Grote

Merel Kan: Ezel

Het viaduct komt in zicht en alles ziet er rustig uit. ‘Het is een keuze’ fluister ik, ‘het hoeft van niemand’. Maar ik weet al dat het wel moet. Van mij. De snorfiets gaat niet harder dan achtentwintig, maar toch

Merel Kan: Slaap zacht

Wat was ik trots op mijn nicht de fotografe Anjo Kan toen ze vijf jaar geleden naar Lesbos ging om het verschil te maken. De omstandigheden waren op zijn zachtst gezegd niet menselijk en de mensen die ze sprak verlangden

Merel Kan: Lul zonder benen

Hij was mijn ergernis, vijand, angst, jeuk, kriebel in de nek, pispaal, frustratie en stiekeme liefde, mijn Amsterdam. En de laatste dertig jaar ben ik nooit over de drempel van onze hoofdstad gekomen zonder aan hem te denken. In elke

Merel Kan: Kermit

‘Echt! Wij zijn echt een neerlandici!’ Mijn vriendin lachte haar grote voortanden bloot, en ik stond er vol zelfvertrouwen naast. ‘Je bent neerlandica, bedoel je? En zij ook?’ De gespierde deurman schoof ons opzij om wat jasjes/dasjes door te laten.